Julia Taszycka
Dirt
15 grudnia 2023 – 19 stycznia 2024

Kuratorka: Dominika Tylcz

Punktem wyjścia dla wystawy Dirt jest seria nowych prac Julii Taszyckiej zrodzonych z jej flaneurystycznych badań nad społeczno-ekonomiczną tkanką miejską szybko zmieniającego się Poznania, a zwłaszcza coraz bardziej popularnego Łazarza. Prezentowane w galerii obiekty, wszystkie znalezione na ulicach Poznania, stanowią pozostałości po szeroko zakrojonych remontach zarówno miejskiej sieci infrastrukturalnej, jak i prywatnych mieszkań. W ironicznym, autotematycznym geście Taszycka odwraca klepsydrę ekonomicznej wartości, nasycając odpady kapitałem właściwym rynkowi sztuki. Tytuł wystawy wskazuje na tę paradoksalną operację, jednocześnie świadcząc o dosłownym stanie znalezionych przedmiotów, pokrytych warstwą niechcianej materii. Użycie angielskiego słowa jest celowym zabiegiem, przez który artystka zwraca uwagę na językową hierarchię obecną w świecie sztuki, a także sygnalizuje semantyczne powinowactwo między glebą a brudem wyrażone w słowie “dirt”.

W swoich nowych pracach Taszycka wychwytuje produkty uboczne zmian architektonicznych zachodzących w jej rodzinnym mieście, aby indeksykalnie udokumentować szersze procesy gentryfikacji. Rozsiane po galerii fragmenty płyt gipsowych, skrawki otynkowania, żelbetonowe bryły i połamane parapety opowiadają historię systemowej wymiany i metamorfozy poprzez zniszczenie. Flânerie, czyli sztuka włóczenia się po ulicach i obserwacji miejskiego spektaklu, jest być może najbardziej odpowiednim rodzajem praktyki artystycznej, aby nieść świadectwo o często gwałtownych procesach rozwoju miast. Termin ten powstał podczas zakrojonego na szeroką skalę wyburzania średniowiecznego Paryża, aby zrobić miejsce dla nowoczesnego miasta, które znamy dzisiaj. W swojej codziennej praktyce wędrowania po mieście Taszycka odtwarza tropy charakterystyczne dla postaci flâneuse, poszukując porzuconych przedmiotów, które mogą świadczyć zarówno o osobistej, jak i systemowej historii zmian miejskich. Odzyskane obiekty – prawie zawsze części wyrwane ze zburzonej całości – noszą odciśnięte piętno wieloletniego użytkowania i bezpardonowego traktowania, jakim darzy się przedmioty i narzędzia. W swoim sfatygowanym, zrujnowanym stanie obiekty te równoznaczne są ze złomem. Dla Taszyckiej, praktyka zawłaszczania nie ogranicza się do sfery readymade, ale rozciąga się na pierwotny gest odrzucenia przez użytkownika. Znalezione przedmioty funkcjonują zatem jako zwierciadło, w którym można dostrzec to, na co społeczeństwo nie chce już patrzeć. Poprzez strategiczną dekontekstualizację i inscenizację, Taszycka ubiera te znalezione odpady na minimalistyczną modę, obnażając niejawną zależność między estetyczną formą a wartością. Poplamiona płyta gipsowa, sugestywnie zawieszona w roli obrazu, stanowi humorystyczny komentarz Taszyckiej na temat niełatwego statusu sztuki jako towaru i miejsca fetyszystycznej, wizualnej przyjemności.

Poprzez bezpośrednie odwołanie się do warstwy osadu nagromadzonej na obiektach, artystka dokonuje porównania między brudem a wypieraną strukturą społeczno-ekonomiczną, przywoływaną na wystawie przez elementy architektoniczne. Analogia ta podpowiada, że oba zjawiska podlegają podobnym społecznym strategiom eliminacji i represji. Brud – rozumiany z angielska jako ziemia – oraz miasta łączy geologiczny wzorzec stopniowego, warstwowego wzrostu, który w praktyce Taszyckiej jest wykorzystywany jako naturalny zapis historii zmian kulturowych i gospodarczych. Ale brud/dirt to znacznie więcej niż tylko kożuch odstręczającej materii. Według słów Jeanne Dunning, bezkształtny, odrażający brud to “wszystko, co znajduje się tam, gdzie nie powinno tego być”, uparta substancja, która przeciwstawia się społecznemu i kulturowemu porządkowi. Dzieła sztuki w Dirt realizują podobną niesubordynację co do miejsca i porządku, ponieważ wskrzeszają to, co zostało uznane za pozbawione wartości, a zatem usunięte z pola widzenia. Odzyskując złom i przekształcając go w dzieło sztuki, Taszycka celowo przenosi rzeczy przeznaczone na zapomnienie w nieodpowiednie miejsca, w efekcie kwestionując pojęcia porządku, postępu i wartości.

 

Julia Taszycka (ur. 1992 w Poznaniu) – artystka konceptualna, autorka obiektów, instalacji oraz form wideo. Absolwentka wydziału Intermediów na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Jako stypendystka Fulbrighta uzyskała tytuł MFA Studio Arts w Hunter College w Nowym Jorku w 2022. Taszycka brała udział w licznych wystawach indywidualnych i dwuosobowych, między innymi w: M 2 3, Nowy Jork, USA (2023), Galerii 35A, Warszawa, PL (2023), Stroboskop Art Space, Warszawa, PL (2020) i Galerii Skala, Poznań, PL (2017), a także wystawy zbiorowe w White Columns (online), Nowy Jork, USA (2023), Bibeau Krueger, Nowy Jork, USA (2022), Galerii Miejskiej Arsenał, Poznań, PL (2020), Lokaul 30, Warszawa, PL (2017) i Muzeum Narodowym we Wrocławiu, PL (2015). Rezydentka LMCC w 2022 (Governors Island, Nowy Jork). Jest finalistką The Hopper Art Prize (2023), została nominowana do Rema Hort Mann Foundation Emerging Artist Grant, Nowy Jork (2023).

 

Graniczna 13a
60-713 Poznań, PL
+ 48 503 708 437
juliataszycka.com

Patronat: Fulbright Polska
Photo: Tomasz Koszewnik


Warning: Only the first byte will be assigned to the string offset in /home/platne/serwer39332/public_html/wp-content/plugins/responsive-menu/v4.0.0/inc/helpers/custom-functions.php on line 218